…………………………………………………………………………………………………………………………………….

• Młodzieńcze zauroczenie i odwiedziny Henryka,

praca w piekarni i plany ojca(Antoniego) co do przyszłości syna,

romantyczny spacer po Słupsku i zakup obrączek,

• formalne zaręczyny w obecności rodziny,

• ślub z wyjątkowym akcentem, wolantem zaprzężonym w cztery konie,

• oraz trudne realia powojennej Polski: służba wojskowa, starania o odroczenie i późniejsza duma z jednostki łączności.

Takie wspomnienia są bardzo cenne, bo łączą fakty rodzinne z kolorytem historycznym epoki.

Historia Moich Rodziców, Gieni i Henryka BOROWCZYK na tle tamtych czasów.

Poznałam mojego męża, Henryka Borowczyka, w szkole średniej, do której razem uczęszczaliśmy. Pewnego dnia Henryk podszedł do mnie i zaproponował, że odniesie mi teczkę z książkami do domu. Po kilku tygodniach zaczął mnie odwiedzać. Henryk, będąc uczniem, pracował również w piekarni u pana Godzieskiego w Sławnie, gdzie miał swój pokój na piętrze. Były to lata powojenne, Polska podnosiła się ze zniszczeń II wojny światowej. Wiele rodzin zmagało się z biedą, brakowało towarów, a praca, nawet dorywcza, była na wagę złota. Piekarnia była ważnym miejscem w życiu lokalnej społeczności, chleb wciąż stanowił podstawę codziennego pożywienia, a możliwość nauki fachu dawała szansę na pewniejszą przyszłość. Henryk wspominał mi kiedyś, że jego ojciec, Antoni, bardzo chciał ożenić go z córką właściciela tej piekarni. Podobno pewnego dnia rodzice Henryka przyjechali do niego, aby porozmawiać na temat tego małżeństwa. Jak mieli mu wyjaśnić podczas rozmowy, otrzymali już zgodę właściciela piekarni i jego córki! Jednak Henryk miał odwagę wyznać, że kocha Gienię. W tamtych czasach decyzje rodziców w kwestii małżeństwa były jeszcze bardzo istotne, ale młodsze pokolenie coraz częściej kierowało się uczuciem. Od tego momentu Antoni nigdy więcej nie naciskał na syna w tej sprawie.

Henryk zaprosił Gienię na spacer po Słupsku. Miasto, odbudowywane po wojnie, tętniło nowym życiem, pełne było przesiedleńców z Kresów oraz przybyszy z centralnej Polski. W trakcie spaceru weszliśmy do jubilera, gdzie Henryk kupił obrączki. Moja miała próbę 585, jego 333, bo tylko na taką mógł sobie pozwolić. Był to obraz codziennych realiów tamtych lat: w latach 40. i 50. zarobki były skromne, a oszczędności miało niewielu. Sam fakt, że udało się zdobyć obrączki, świadczył o ogromnych staraniach i wyrzeczeniach. Dwa miesiące później do mojego domu w Sławnie, przy ul. Jedności Narodowej 20, przyjechali Antoni i Gertruda z Henrykiem, co zaowocowało oficjalnymi zaręczynami. Okres narzeczeństwa trwał około roku.

2 lutego 1950 roku odbył się nasz ślub w Sławnie. Były to czasy, gdy uroczystości rodzinne miały szczególną wagę, nie tylko łączyły dwoje ludzi, ale też dawały społeczności okazję do świętowania. Do kościoła pojechaliśmy wolantem zaprzężonym w cztery konie, który należał do Gminnej Rady Narodowej. Rodzice Henryka spóźnili się na uroczystość z powodu źrebiącej się klaczy, co w realiach wsi było wydarzeniem nie do zlekceważenia.

Wesele odbyło się w domu panny młodej. Z jednej strony rodzina Henryka, jego rodzice i prawdopodobnie rodzeństwo, z drugiej,  moja mama Feliksa, brat Feliks Szaradowski, oraz ciotka Danuta Nojman z mężem Czesławem. Obecny był nawet Przewodniczący Rady Narodowej oraz Dowódca straży pożarnej, co świadczy o tym, jak bardzo społeczność lokalna uczestniczyła w takich wydarzeniach. Wesele, mimo trudności gospodarczych, zawsze stawało się okazją do radości i wspólnej zabawy. Przed ślubem ojciec Henryka, Antoni, często odwiedzał Wojskową Komendę Uzupełnień w Sławnie, aby odroczyć służbę wojskową synowi. Służba wojskowa była wówczas obowiązkowa, a młodzi mężczyźni często szukali sposobów na jej opóźnienie, by najpierw ułożyć sobie życie rodzinne. Już po ślubie Henryk szybko jednak zaprzyjaźnił się z mundurem. Bardzo mile wspominał okres spędzony w wojsku, służył w jednostce łączności, a przysięgę składał w Prostyni, w okolicach Wałcza. Wojsko w tamtych latach było nie tylko obowiązkiem, ale też często jedyną okazją do nauki fachu, dyscypliny i zdobycia nowych znajomości.

Dopiero trzy lata po ślubie, a rok po powrocie Henryka z wojska, na świat przyszedł nasz syn Józef. Były to czasy trudne dla młodych rodzin, brakowało mieszkań, panowały kartki na żywność, a państwo dopiero kształtowało swoje struktury. Jednak mimo problemów, w życiu rodzinnym panowała wielka radość i siła, która pozwalała przezwyciężać codzienne trudności.